Nawigacja

Wybuchy agresji impulsywnej

Starając się zapobiegać wybuchom złości u dzieci i nastolatków ważne jest określenie czynników, które mogą zwiększyć prawdopodobieństwo ich pojawienia się. Należy także sprawdzić, czy zachowanie rodziców /opiekunów po wybuchu złości daje dziecku dodatkowe korzyści, czy też powoduje, że jest ono nieopłacalne.

Wybuchy agresji impulsywnej

 

Starając się zapobiegać wybuchom złości u dzieci i nastolatków ważne jest określenie czynników, które mogą zwiększyć prawdopodobieństwo ich pojawienia się. Należy także sprawdzić, czy zachowanie rodziców /opiekunów po wybuchu złości daje dziecku dodatkowe korzyści, czy też powoduje, że jest ono nieopłacalne.

 

Dobrym sposobem na radzenie sobie z dziecięcymi wybuchami złości jest wprowadzenie systemu wczesnego ostrzegania, który oparty jest na wiedzy opiekunów i obserwacji dziecka:

- jakie są okoliczności, w których wybucha dziecko?

- jakie są sygnały przepowiadające wybuch?

- czy dziecko zostało jakkolwiek sprowokowane do wybuchu?

 

Do okoliczności sprzyjających wybuchom należą:

- wysoko postawiona poprzeczka, z którą dziecko nie może sobie poradzić;

- źle odczytywane intencje w zachowaniach innych osób;

- zmęczenie;

- poczucie niesprawiedliwości;

- obniżony nastrój;

- brak jasności i klarowności sytuacji;

- poczucie bycia lekceważonym;

- frustracja i niemoc w zaspokojeniu własnych potrzeb;

 

Sygnały, które przepowiadają wybuch:

- nadruchliwość dziecka;

- miny, gesty;

- zaczepki, „ping-pong” słowny;

- wszystko na „nie”;

- nieprzyjmowanie żadnych argumentów;

- odmawianie bez zastanowienia się;

- rzucanie rzeczami;

- popychanie i obrażanie osób, które są „pod ręką”;

 

Rozminowywanie wybuchów:

 

Jedną z technik pomocnych w poradzeniu sobie z wybuchem złości jest takie ukierunkowanie uwagi, by nie doszło do niepotrzebnej konfrontacji.

  • Poproszenie dziecka, by napompowało balon, aż pęknie.
  • Poproszenie o pomoc.
  • Zrobienie wspólnie czegoś przyjemnego.
  • Odwracanie uwagi.
  • Zaproponowanie zabawy.
  • Bycie przy dziecku, przytulenie.
  • Zmiana tematu.
  • Kilka minut w samotności na wystudzenie emocji.
  • Docenienie.
  • Żarty – ale nie z dziecka.

 

Źródło: A. Kołakowski, A. Pisula „Sposób na trudne dziecko”

 

Opracowała Agnieszka Kalita – psycholog, psychoterapeuta

Kontakt

  • Niepubliczna Szkoła Podstawowa Sióstr Salezjanek im. Jana Pawła II
    Plac Franciszkański 1-3
    50-070 Wrocław
  • 71 343 72 97

Środa 03.06.2020

liczba odwiedzin: 1407917